Life goes on,…
Na het uitsluiting debakel van Willem en Jos gaat het hele circus weer gewoon verder. Zonder rekening te houden met onze emotie, we zitten er allemaal een beetje doorheen. Na alle tijd en energie die we erin hebben zitten is dit echt te zout, het blijven Fransen en die hebben kennelijk altijd gelijk, maar iets anders dan hun besluit opvolgen bestaat er niet, helaas pindakaas.
De verbindingsroute via de pas van san Francisco was werkelijk adembenend mooi, zoiets indrukwekkends hebben we nog nooit gezien, het onverharde gravelpad kronkelt kilometers lang door dit inmense gebergte, de Andes oversteken kunnen we weer op ons lijstje bijschrijven, voor degene die het ooit nog is van plan zijn, doen! En na een uurtje of tien sturen en 659 kilometer verder worden we hartelijk ontvangen door een hele sliert enthousiaste Chileenen die ons op staan te wachten bij het bivak in Copiapo, ons bivak voor de komende drie dagen.
Vandaag staat voor de Dodge en zijn bemanning een van de grootste uitdagingen van Le Dakar te wachten, het ‘’rondje’’ Copiapo-Copiapo. Gisteren hebben Ton en Vincent nog ‘even’ de versnellingsbak gewisseld want die had het begeven tijdens de laatste proef en vandaag is hij er helemaal technisch klaar voor. De eerste special stage bestaat vooral uit snelle gravel paden met af en toe wat fesh-fesh secties waar we heel dol op zijn,… niet dus, het losse poedersuiker zand zit overal en komt met kruiwagen ladingen tegelijk ook de auto binnen en ontneemt ons steeds het nodige zicht en het luchtfilter is er ook niet bijzonder blij mee, mais bon mag de pret niet drukken, en na een kleine 2uur zijn we klaar met de eerste special en beginnen we aan een tweede verbindingsroute naar de start van de tweede special stage, eentje met meer uitdaging,…
Om 16:18 worden we afgevlagd en al snel belanden we in de eerste serieuze duinsectie, wie verzint dit eigenlijk? Je kan er eigenlijk niet eens normaal lopen laat staan met de auto rijden, het navigeren wordt ineens een heel pak lastiger en het zoeken van de juiste track vergt heel wat energie van mens en machine, maar elk volgend uur komen we weer wat dichter bij de finish, al vragen we ons wel al af of we uberhaubt voor het donker binnen kunnen komen, tegen een uur of zeven doemen er uit het niets ineens een heel pak bizar hoge witte duinen op, dat voorspelt niet veel goeds, en voor we het weten zitten we midden in een duinen partij waar je U tegen zegt, al slingerend en ploeterend komen we er doorheen gekropen, in 2,5 uur leggen we maar 15 kilometer af, het plan om voor het eten in het bivak te zijn komt hiermee te vervallen,… om 21:30 is het genoeg geweest, Philip is zijn richtingsgevoel volledig kwijt en kan niet bepalen waar Henk zijn Dodge heen moet sturen, da’s lastig navigeren en samen besluiten we om de nacht in de duinen door te brengen, ook vanwege de veiligheid, want voor je het weet rij je een gat in waar je vervolgens nooit meer uitkomt. Nog geen tien minuten later komt Egbert en Carlo met hun Jeep ons voorbij rijden, ook zij besluiten om er mee op te houden, wel zo gezellig. Na een aanval op de snoeppot en de cola voorraad gaan de luiken even dicht.
Om 06:23 wordt het volgens het boekje weer licht en dat klopt, om kwart voor zeven gaan we een gevecht aan met het einde van de proef, we zitten nog maar 21km van het bivak verwijdert, maar het roadbook voorspelt ons niet veel goeds. Nog even moeten we wachten tot de meeste mistbanken weg getrokken zijn en we weer zicht hebben, Donders wat een enorme bak zand om ons heen, mooi, indrukwekkend en ook een beetje beangstigend, hoe gaan we hier in godsnaam doorheen geraken?
Na ruim 4,5uur ploeteren in het losse zand en de nodige duinpassages verder doemt in de verte het bivak op, we zitten naar schatting zo’n 1200 meter boven het bivak en moeten recht naar beneden nog een steile helling afdalen om er te komen, enorme opluchting en ook wel blij en trots dat we een van de zwaarste etappes kunnen bijschrijven.
Morgen weer een dag
